2012 മേയ് 1, ചൊവ്വാഴ്ച

മെയ്‌ ദിന ചിന്തകള്‍


 ആഗോള വൽക്കരണ നയങ്ങൾ നടപ്പാക്കി മുന്നേറുന്ന  സാമ്രാജ്യത്വ വ്യവസ്ഥ
അതിന്റെ ചരിത്രത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ ,അതീവ ഗുരുതരമായ പ്രതിസന്ധി നേരിടുന്ന സാഹചര്യത്തിലാണ്‌
 ഈ വർഷത്തെ മെയ്‌ ദിനം നാം ആചരിക്കുന്നത്‌.
അമേരിക്ക ഉൾപ്പെടേ നിരവധി രാജ്യങ്ങളിൽ സാമ്രാജ്യത്വ മൂലധനശക്തികൾക്കെതിരായി തൊഴിലാളിവർഗ്ഗം
ഉജ്ജ്വലമായ പോരാട്ടങ്ങൾക്ക്‌ നേതൃത്വം നൽകുകയുണ്ടായി.
അറേബ്യൻ രാജ്യങ്ങളിലും വടക്കൻ ആഫ്രിക്കൻ രാജ്യങ്ങളിലും ഉയർന്നുവന്ന പ്രക്ഷോഭങ്ങൾ
ലോകമെമ്പാടും 'ജാസ്മിൻ വിപ്ലവം' എന്നപേരിൽ പ്രകമ്പനം കൊണ്ടു.
അമേരിക്കൻ സിരാകേന്ദ്രമായ ' വാൾസ്സ്ട്രീറ്റ്‌ 'പിടിച്ചെടുക്കൽ സമരം സംഘടിപ്പിച്ചുകൊണ്ട്‌
തൊഴിലാളി വർഗ്ഗം മുതലാളിത്തത്തിന്നെതിരേ യുദ്ധ പ്രഖ്യാപനം നടത്തി.
സാമ്രാജ്യത്വ ആഗോളവൽക്കരണം ലോകജനതയുടെ 99 ശതമാനം വരുന്ന ജനങ്ങളെ കൊള്ളയടിക്കാനും
ഒരു ശതമാനം വരുന്ന കോടീശ്വരന്മാർക്ക്‌ ശതകോടീശ്വരന്മാരാകുന്നതിനും വേണ്ടിയുള്ളതായതിനാൽ
ആഗോളീകരണ പ്രക്രിയ അവസാനിപ്പിക്കണമെന്നും പ്രക്ഷോഭകർ ആവശ്യപ്പെടുന്നു.
യൂറോപ്യൻ രാജ്യങ്ങളിലൊട്ടാകെ സമാനമായ പ്രക്ഷോഭങ്ങൾ നിലവിലുണ്ടായിരുന്ന സർക്കാറുകളെ
അട്ടിമറിക്കുന്ന തരത്തിലേക്ക്‌ വികസിച്ചു.
അതേസമയം,
തൊഴിലാളി വർഗ്ഗത്തിന്റെ മുൻകൈയ്യിൽ നടക്കേണ്ട സമരങ്ങൾക്ക്‌
രാഷ്ട്രീയ പ്രത്യായശാസ്ത്രദിശ നൽകുന്ന പ്രവർത്തനങ്ങൾ വികസിക്കാതിരുന്നതു മൂലം
സർക്കാറുകൾ രാജിവെക്കാൻ നിർബന്ധിതമായ രാജ്യങ്ങളിൽ പോലും തൊഴിലാളി വർഗ്ഗ സർക്കാറുകൾ സ്ഥാപിതമായില്ല.
എങ്കിലും ലോകമെമ്പാടും നടക്കുന്ന പ്രക്ഷോഭങ്ങൾ മുതലാളിത്ത കേന്ദ്രങ്ങളെ അക്ഷരാർത്ഥത്തിൽ പിടിച്ചു കുലുക്കുകയാണ്‌.
 ഇരുപത്തൊന്നാം നൂറ്റാണ്ട്‌ സാമ്രാജ്യത്വ മൂലധനശക്തികൾക്കെതിരായ
പോരാട്ടത്തിന്റെ നൂറ്റാണ്ടായിരിക്കുമെന്ന് ആവർത്തിച്ച്‌ ഉറപ്പിക്കുന്നതാണ്‌ ലോകസാഹചര്യം.

നമുക്കറിയാം,നമ്മളോർക്കുന്നു,
90കളിൽ തുടക്കമിട്ട ആഗോളീകരണ നയങ്ങൾ പ്രചരിപ്പിച്ചിരുന്നത്‌
സോഷ്യലിസ്റ്റ്‌ ആശയങ്ങളുടെ കാലം അസ്തമിച്ചിരിക്കുന്നു
മുതലാളിത്ത ജനാധിപത്യത്തിന്റെ നവലോകക്രമത്തിന്ന് തുടക്കം കുറിച്ചിരിക്കുന്നു എന്നും
വ്യവസായികളെ അഭിവൃദ്ധിപ്പെടുത്തിയാലേ രാജ്യം അഭിവൃദ്ധിപ്പെടുകയുള്ളൂ എന്നും ആയിരുന്നു.
അങ്ങിനെ വികസനത്തിന്റെ പരിപ്രേക്ഷ്യം തന്നെ ഈ നിലപാടിലേക്ക്‌ മാറ്റിമറിച്ചു.
എന്നാൽ ഇന്ന് അമേരിക്കൻ ഏകധ്രുവലോകത്തിന്റെ ചൂഷണാധിഷ്ടിതവും ഹിംസാത്മകവുമായ വിപണി സംസ്കാരം
മനുഷ്യവംശത്തിന്റെ നിലനിൽപിന്ന് തന്നെ ഭീഷണിയാണെന്ന് വ്യക്തമായി തിരിച്ചറിഞ്ഞ തൊഴിലാളി വർഗ്ഗം
ഉയിർത്തെഴുന്നേൽപ്പിന്റെ പാതയിലാണ്‌.

ലോകമെമ്പാടുമുള്ള ബൂർഷ്വാ ഭരണ കൂടങ്ങൾ മുന്‍ കാലത്തെ ക്ഷേമ നടപടികളെല്ലം നിഷ്കരുണം വെട്ടിക്കുറച്ചു.
പ്രോവിഡന്റ്‌ ഫണ്ട്‌,ഇഎസ്സ്‌ഐ തുടങ്ങിയ സാമൂഹ്യ സുരക്ഷാ നടപടികൾ ഫാക്റ്ററി മാനേജ്‌മന്റുകൾ എടുത്തുകളഞ്ഞു.
മിനിമം വേതന നിരക്കുതന്നെ വെട്ടിക്കുറച്ചു.
കുടുംബ ഇൻഷൂറൻസ്‌, അപകട ഇൻഷൂറൻസ്‌ തുടങ്ങിയ സാമൂഹ്യ ക്ഷേമ പദ്ധതികൾ
തൊഴിലാളികളുടെ തന്നെ സംഭാവനകളിലൂന്നി സ്വകാര്യ കുത്തകകൾ
ഏറ്റെടുത്തു നടത്തുന്ന പങ്കാളിത്ത പദ്ധതികളായി മാറിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു.

91-ൽ ആഗോളീകരണത്തിന്ന് തുടക്കം കുറിച്ച ഇന്ത്യയിൽ കോർപ്പറേറ്റ്‌ മൂലധനശക്തികൾക്ക്‌ ആധിപത്യം സ്ഥാപിക്കുന്നതിന്ന്
ഇന്ത്യാ ഗവൺമന്റ്‌ അടിസ്ഥാന സാഹചര്യമൊരുക്കികൊടുത്തു.
വിദേശ നാണ്യ നിയന്ത്രണ നിയമം,കുത്തക നിയന്ത്രണ നിയമം എന്നീ നിയമങ്ങൾ
90കളുടെ തുടക്കത്തിൽ പിൻ വലിച്ച കേന്ദ്രഗവൺമന്റിന്റെ ചുവടു പിടിച്ച്‌
പിന്നീട്‌ അധികാരത്തിൽ വന്ന ഗവൺമന്റുകൾ 49 ശതമാനത്തിൽ പരിമിതപ്പെടുത്തിയിരുന്ന
വിദേശമൂലധന പരിധിതന്നെ ഒഴിവാക്കി വിദേശശക്തികളുടെ പൂർണ്ണ നിയന്ത്രണത്തിലാക്കുന്നതിന്ന് സാഹചര്യ മൊരുക്കി.
ഓഹരി വിൽപന വഴി മൂലധന സമാഹരണം നടത്തുന്ന കേന്ദ്രസർക്കാർ തൊഴിലാളികളുടെ എണ്ണം വെട്ടിച്ചുരുക്കുകയും
വിആർഎസ്സിന്ന് പകരം സിഅർഎസ്‌ നടപ്പാക്കി തൊഴിൽ നിരോധനം പ്രാബല്യത്തിലാക്കി.
അദ്ധ്വാനഭാരം പതിന്മടങ്ങ്‌ വർദ്ധിച്ചു.
തൊഴിലാളികളുടെ സാമ്പത്തിക അവകാശങ്ങളും ആനുകൂല്യങ്ങളും നിഷേധിക്കുന്നതിനൊപ്പം
തൊഴിലാളികളുടെ ജനാധിപത്യ അവകാശങ്ങളും ട്രേഡ്യൂണിയൻ അവകാശങ്ങളും
ചിട്ടയായി കവർന്നെടുക്കുന്നതിലാണ്‌ ഭരണകൂടങ്ങൾ  ഇന്നേർപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത്‌.
നേരിട്ടുള്ള നിയമ നിർമ്മാണങ്ങളിലൂടേയും തൊഴിലാളികളുടെ അവകാശങ്ങൾക്കെതിരേ
വിധി പ്രസ്താവിക്കുന്ന കോടതികളെ ഉപയോഗപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ടുമാണ്‌ ഇത്‌ സാധ്യമാക്കുന്നത്‌.

ചുരുക്കി പറഞ്ഞാൽ
ഒരു നൂറ്റാണ്ടുകാലത്തെ സുദീർഘമായ പോരാട്ടങ്ങളിലൂടെ സംഘടിത തൊഴിലാളി വർഗ്ഗം നേടിയെടുത്ത
തൊഴിൽ അവകാശങ്ങൾ,ആഗോളീകരണ പ്രക്രിയയോടെ ഗുരുതരമായ വെല്ലുവിളികൾ നേരിടുന്നു.
2005-ലെ തൊഴിൽ നിയമ ബേദഗതി വ്യവസായ തൊഴിൽ തർക്ക നിയമം അപ്രസക്തമാക്കി.
 ഇന്ത്യയിലെ 6ശതമാനം വരുന്ന സഘടിത തൊഴിൽ മേഖലയിലേക്ക്‌
കോണ്ട്രാക്റ്റ്‌ ലേബർ സമ്പ്രദായം ,ഔട്ട്സോഴ്സിംഗ്‌ എന്നിവ വ്യാപിപ്പിക്കുക വഴി
തൊഴിൽ സുരക്ഷിതത്വം ഘട്ടം ഘട്ടമായി അവസാനിപ്പിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു.
സംഘടിത വ്യവസായം അടച്ചു പൂട്ടിയും വികേന്ദ്രീകരിച്ചും അസംഘടിത മേഖലയായി പരിവർത്തിപ്പിക്കുന്നു.

ഫൈനാൻസ്‌ മൂലധനത്തിന്റെ കടന്നുകയറ്റം അദ്ധ്വാനവും മൂലധനവും തമ്മിലുള്ള വൈരുദ്ധ്യത്തെ രൂക്ഷമാക്കിയിരിക്കുന്നു.
ലോകത്ത്‌ സോഷ്യലിസ്റ്റ്‌ ചേരിയും സോഷ്യലിസത്തിനു വേണ്ടിയുള്ള പോരാട്ടങ്ങളും ശക്തമായിരുന്ന സന്ദർഭത്തിലാണ്‌
മുതലാളിത്ത രാജ്യങ്ങളിലേയും കോളനിരാജ്യങ്ങളിലേയും തൊഴിലാളികൾക്ക്‌
മെച്ചപ്പെട്ട കൂലിയും സേവന വേതന വ്യവസ്ഥകളും നിലനിന്നിരുന്നത്‌.
മുതലാളിത്ത ആശയങ്ങളെ പ്രതിരോധിച്ച്‌ വർഗ്ഗ സമരത്തിന്റേയും സോഷ്യലിസത്തിന്റേയും
തൊഴിലാളി വർഗ്ഗ രാഷ്ട്രീയ താൽപര്യത്തിന്റേയും ആശയങ്ങളെ സമൂഹത്തിൽ പ്രചരിപ്പിക്കുക
തൊഴിലാളി വർഗ്ഗ പ്രസ്ഥാനങ്ങളുടെ മുഖ്യകടമായി ഏറ്റെടുക്കേണ്ടതുണ്ട്‌.

നവലിബറൽ നയങ്ങളുടെ മൂന്നാം തലമുറ പരിഷ്കാരങ്ങളുമായി മുന്നോട്ടു പോകുന്ന മന്മോഹൻ സർക്കാർ
വ്യവസ്ഥാപിത ഇടതുപക്ഷ പ്രസ്ഥാനങ്ങളുടെ പരോക്ഷ പിന്തുണയോടെ
കോർപ്പറേറ്റുകൾക്ക്‌ സർവ്വ്വതന്ത്ര സ്വാതന്ത്ര്യം നൽകുന്ന സാഹചര്യത്തിൽ
സംഘടിത തൊഴിലാളി പ്രസ്ഥാനങ്ങൾക്കിടയിൽ ആശയക്കുഴപ്പങ്ങൾ സൃഷ്ടിച്ചിട്ടുണ്ട്‌.
ഇടത്പക്ഷപാർട്ടികളുടെ അധികാര പങ്കാളിത്തം
ആഗോളീകരണ നയങ്ങൾക്കെതിരായ പോരാട്ടങ്ങളെ ദുർബ്ബലപ്പെടുത്തുകയും ജീർണ്ണിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു.
തൊഴിലാളി വർഗ്ഗ രാഷ്ട്രീയാധികാരത്തിന്റേയും
സോഷ്യലിസത്തിന്റേയും ലക്ഷ്യങ്ങളും മുദ്രാവാഖ്യങ്ങളുമുപേക്ഷിച്ച്‌
പരിഷ്കരണവാദ-സാമ്പത്തികമാത്രവാദ ആവശ്യങ്ങൾക്കു വേണ്ടിയുള്ള സമരങ്ങളിലേക്ക്‌ മാത്രമായിച്ചുരുങ്ങിയ
പരിഷ്കരണവാദ ട്രേഡ്യൂണിയൻപ്രസ്ഥാനങ്ങൾക്ക്‌
 ഇപ്പോൾ സാമ്പത്തികമാത്ര ലക്ഷ്യങ്ങൾപോലും സംരക്ഷിക്കാൻ കഴിയാതായിരിക്കുന്നു.
അതേസമയം
ഇത്തരം സംഘടനകളിലുള്ള വിശ്വാസം നഷ്ടപ്പെട്ട തൊഴിലാളി വർഗ്ഗം
പുതിയ സമരങ്ങൾക്ക്‌ രൂപം നൽകുകയും പ്രക്ഷോഭങ്ങൾക്ക്‌ നേതൃത്വം നൽകുകയും ചെയ്യുന്നു.
സമീപകാലത്ത്‌ ഇന്ത്യയിലെ നഴ്സിംഗ്‌ മേഖലയിൽ ഉയർന്നു വന്ന സമരം
ഇതിന്ന് തെളിവായി നിലനിൽക്കുന്നു.

ഏറ്റവും അപകടകരമായ മറ്റൊരു പ്രവണതവർഗ്ഗ വൈരുദ്ധ്യങ്ങളെ
വർഗ്ഗീയ,വംശീയ വൈരുദ്ധ്യങ്ങളായി വ്യതിചലിപ്പിച്ച്‌ വർഗ്ഗ സമരത്തെ
വർഗ്ഗീയ കലാപങ്ങളാക്കി മാറ്റാനുള്ള ഭരണവർഗ്ഗ നീക്കങ്ങളാണ്‌.
ഭരണ വർഗ്ഗങ്ങളുടെ ഈ വൃത്തികെട്ട തന്ത്രം തിരിച്ചറിയാനും
മതപരവും ജാതിപരവുമായ എല്ലാ വിഭജനങ്ങളേയും മറികടന്ന് വർഗ്ഗപരമായി ഐക്യപ്പെടാനും
ഈ മെയ്ദിനത്തിൽ നമ്മൾ മുന്നോട്ട്‌ വരേണ്ടതുണ്ട്‌.

ഈ സന്ദർഭംതൊഴിലാളി വർഗ്ഗത്തെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം കടുത്ത വെല്ലുവിളികളുടേതാണ്‌
അതോടൊപ്പം തൊഴിലാളികൾക്കിടയിൽ വിപ്ലവകരമായ മുന്നേറ്റങ്ങൾക്കുള്ള
ഏറ്റവും അനുകൂലമായ അവസരവുമാണിതെന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞു
ഈ അവസരം ഏറ്റെടുത്ത്‌ നമുക്ക്‌ മുന്നേറാം
വിപ്ലവാഭിദ്യങ്ങൾ,

2012 മാർച്ച് 9, വെള്ളിയാഴ്‌ച

സദാചാരത്തെക്കുറിച്ച്‌.


നാം സദാചാരത്തിന്റെ അഥവാ സന്മാര്‍ഗ്ഗത്തിന്റെ കാര്യമൊന്നു നോക്കാം.ബഹുജനാഭിപ്രായം മുഖേനയും സമുദായത്തില്‍ രൂഢമൂലമായിട്ടുള്ള പാരമ്പ്യര്യങ്ങളും ശീലങ്ങളും ആചാരങ്ങളും മുഖേനയും അടിച്ചേല്‍പ്പിക്കപ്പെടുന്ന വിവിധങ്ങളായ പെരുമാറ്റതത്വങ്ങളുടെ സാകല്യമായാണല്ലോ ഇതുകൊണ്ട്‌ വിവക്ഷിക്കുന്നത്‌.
മനുഷ്യന്റെ പെരുമാറ്റത്തിനാകെ നിദാനമായിട്ടുള്ള ഈ തത്വങ്ങള്‍ക്ക്‌ എത്ര വമ്പിച്ച പ്രാധാന്യമാണ്‌ കല്‍പിക്കപ്പെടുന്നതെന്ന് സ്വാനുഭവത്തില്‍ നിന്നു തന്നെ ഏതൊരാള്‍ക്കും അറിവുണ്ടായിരിക്കും ചിലപ്രവൃത്തികള്‍ നല്ലതെന്നും മറ്റു ചിലത്‌ ചീത്ത യെന്നും നാം തരം തിരിക്കാറുണ്ടല്ലോ.ഒരു തരം പെരുമാറ്റം നന്മനിറഞ്ഞതോ അഭിലഷണീയമോ നാം കണക്കാക്കുമ്പോള്‍ മറ്റൊരുതരം പെരുമാറ്റം തിന്മനിറഞ്ഞതും അനഭിലഷണീയവുമാണെന്ന് നാം കരുതുന്നു.

സ്നേഹിതന്മാരെ കാണുമ്പോള്‍ അഭിവാദനം ചെയ്യണമെന്ന് അനുശാസിക്കുന്ന ഒരു നിയമവുമില്ല.അങ്ങിനെ ചെയ്യാത്തതുകൊണ്ട്‌ ആരും നമ്മെ ശിക്ഷിക്കുകയുമില്ല.അമാന്യമായ സദ്പെരുമാറ്റമില്ലാത്തതോ വിനയശീലമില്ലാത്തതോ അയവില്ലാത്തതോ ഒന്നും ശിക്ഷാര്‍ഹങ്ങളായ കുറ്റങ്ങളല്ല. എങ്കിലും ഏതാണ്ട്‌ എല്ലാവരും കഴിയുന്നത്ര മര്യാദയോടും അനുനയപൂര്‍വ്വവും അനുഭാവപൂര്‍വ്വവും പെരുമാറാന്‍ ശ്രമിക്കുന്നുണ്ട്‌.

മര്യാദകെട്ടവനെന്നോ അഹങ്കാരിയെന്നോ മറ്റാളുകളെക്കൊണ്ട്‌ പറയിക്കുന്നതിലോ  ജനങ്ങളുടെ അഹിതത്തിന്ന് പാത്രമാകുന്നതിലോ ആര്‍ക്കും ഒരു രസവും കാണില്ല. അതുകൊണ്ട്‌ പൊതുവില്‍ അംഗീകരിക്കപ്പെട്ടിട്ടുള്ള പെരുമാറ്റങ്ങള്‍ക്കോ സദാചാരനിയമങ്ങള്‍ക്കോ അനുരോധമായി ജീവിക്കാന്‍,അതല്ലെങ്കില്‍ കുറഞ്ഞപക്ഷം അങ്ങിനെയൊരു പ്രതീതിജനിപ്പിക്കാന്‍,ആളുകള്‍ ശ്രമിക്കുന്നത്‌.

സദാചാരബോധം സാമൂഹ്യബോധത്തിന്റെ ഏറ്റവും പഴക്കമേറിയ രൂപമാണ്‌. പ്രാകൃതസമുദായത്തില്‍ മതത്തേയും കലയേയും കാള്‍ മുമ്പുതന്നെ
ഇതാവിര്‍ഭവിച്ചിരുന്നു.
ഇപ്പറഞ്ഞവ രണ്ടും തന്നേയും സാമൂഹ്യബോധത്തിന്റെ വളരെ പഴക്കമുള്ള രൂപങ്ങളാണ്‌.സദാചാരബോധം ആദ്യത്തെ മാനവസമുദായത്തോടൊപ്പം രൂപംകൊണ്ടതാണെന്ന് പറയുന്നതില്‍ തെറ്റില്ല. അത്‌ വ്യക്തവുമാണ്‌;കാരണം,ഒരു സദാചാരവ്യവസ്ഥ ഇല്ലാത്ത ഒരു സമുദായത്തിനും,അതെത്രചെറുതാണെങ്കില്‍ പോലും നിലനില്‍ക്കാനാവില്ല.പ്രാകൃതമായ ഒരു സദാചാരവ്യവസ്ഥയെങ്കിലുമില്ലാത്ത ഒരു ജനവിഭാഗത്തേയും ഇതുവരെ ചരിത്രത്തില്‍ കണ്ടെത്തിയിട്ടില്ലെങ്കില്‍ അതിന്ന് കാരണവുമിതാണ്‌.

സ്വന്തമായ തത്വചിന്തയും ശാസ്ത്രവും നിയമസംഹിതയും കലയും ഒന്നുമില്ലാത്ത ജനവിഭാഗങ്ങള്‍ ജീവിച്ചിരുന്നുവെന്നതിന്ന് തെളിവുകളുണ്ട്‌.ചിലര്‍ക്ക്‌ മതം ഉണ്ടായിരുന്നോ ഇല്ലയോ എന്നതും തര്‍ക്കവിഷയമാണ്‌.എന്നാല്‍ ഓരോ ജനവിഭാഗത്തിനും തനതായ ഒരു സദാചാരബോധം ഉണ്ടായിരുന്നു വെന്നതില്‍ ആര്‍ക്കും സംശയമില്ല.

പണ്ടുതന്നെ ചരിത്രകാരന്മാരുടേയും പ്രത്യായശാസ്ത്രജ്ഞരുടേയും ശ്രദ്ധയെ ആകര്‍ഷിച്ചിട്ടുള്ള ഒരു സംഗതിയാണിത്‌.സദാചാരബോധം എവിടെനിന്നുണ്ടായെന്ന സംഗതി വിശദീകരിക്കാന്‍ ശ്രമിക്കുമ്പോള്‍ ചിലര്‍ അത്‌ ദൈവികമാണെന്ന്,അല്ലെങ്കില്‍ ഏതെങ്കിലും ദിവ്യശക്തികളില്‍നിന്നുടലെടുത്തിട്ടുള്ളതാണെന്ന് പറഞ്ഞിരുന്നുവെന്ന് മാത്രം. ഈ സദാചാരബോധം മാറ്റമില്ലാത്തതും ആളുകളുടെ ജീവിതത്തിന്റെ ഭൗതികസാഹചര്യങ്ങളുമായി ബന്ധമില്ലാത്തതാണെന്ന് ഇക്കൂട്ടര്‍ വാദിക്കുകയും ചെയ്തിരുന്നു.

പക്ഷെ,സദാചാരങ്ങളുടേയും തത്വങ്ങളുടേയും ചരിത്രം പരിശോധിച്ചാല്‍ ജീവിതസാഹചര്യങ്ങള്‍ക്കൊപ്പം സദാചാരബോധങ്ങളും മാറുന്നതായി നമുക്കു കാണാന്‍ കഴിയും അവ ഉല്‍പാദനശക്തികളെ ആശ്രയിച്ചിരിക്കുന്നു; ഉല്‍പാദനബന്ധങ്ങള്‍ മാറുമ്പോള്‍ സദാചാരബോധങ്ങളും മാറിവരുന്നു.

പ്രാകൃത കമ്യൂണിസത്തിന്‍   കീഴില്‍ കൂട്ടായ ഉല്‍പ്പാദനബന്ധങ്ങള്‍ കൂട്ടായശീലങ്ങള്‍ക്കും പാരമ്പര്യങ്ങള്‍ക്കും കൂട്ടായ സദാചാരബോധത്തിനും ജന്മം നല്‍കി.പക്ഷെ,ഉല്‍പാദനശക്തികള്‍ വളരുകയും,ചില വസ്തുക്കള്‍ ആളുകള്‍ സ്വകാര്യമായി കൈയ്യടക്കിവെക്കേണ്ടത്‌ ഉല്‍പാദനത്തിന്ന് ആവശ്യമാവുകയും ചെയ്തതോടെ,അതായത്‌ ഉല്‍പാദനബന്ധങ്ങള്‍ മാറി വന്നതോടെ,ആളുകളുടെ ധാരണയിലും മാറ്റമുണ്ടായി.എന്തെങ്കിലും സാധനം സ്വകാര്യമായി കൈവശം വെക്കുന്നത്‌ ഒരു തനി മര്യാദകേടല്ലങ്കിലും അസ്വാഭാവികവും അസാധാരണമാവുകയുമാണ്‌ മുമ്പ്‌ കരുതിവന്നിരുന്നതെങ്കില്‍,ഇപ്പോഴത്‌ ഒരു വളരെ സാധാരണ സംഗതിയായും കണക്കാക്കപ്പെടാനും തുടങ്ങി.

അറിഞ്ഞോ അറിയാതെയോ ആളുകളുടെ സദാചാരധാരണകള്‍ അവസാന വിശകലനത്തില്‍ സാമ്പത്തികമായ പ്രയോഗത്തില്‍ നിന്ന് ഉടലെടുക്കുന്നതാണെന്ന് മേല്‍ പറഞ്ഞതില്‍ നിന്നും വ്യകതമാകുന്നുണ്ട്‌.

വര്‍ഗ്ഗസമുദായത്തിലെ സദാചാരബോധത്തെപ്പറ്റി പറയുമ്പോള്‍ ആ സമുദായത്തിന്റെ വര്‍ഗ്ഗഘടന അതിന്റെ സദാചാരബോധത്തെ പ്രത്യക്ഷമായി ബാധിക്കുന്നുണ്ടെന്ന സംഗതി നാം വിസ്മരിക്കരുത്‌.

ഈ വിധത്തില്‍ യൂറോപ്പിലെ വികസിത മുതലാളിത്തരാജ്യങ്ങളിലേക്ക്‌ കണ്ണൊടിക്കുമ്പോള്‍,അവിടെ പലവിധ സദാചാരങ്ങളും നിലവിലുള്ളതായി നമുക്ക്‌ കാണാന്‍ കഴിയും.ഇതില്‍ ചിലത്‌ അവരുടെ ഭൂതകാല പാരമ്പര്യങ്ങളില്‍ നിന്ന് ഉടലെടുത്തതാണെങ്കില്‍,മറ്റു ചിലത്‌ അവരുടെ ഇന്നത്തെ ജീവിതസമ്പ്രദായത്തില്‍നിന്ന് ഉടലെടുക്കുന്നതാണ്‌.

ഭൂതകാല സമ്പാദ്യമായി കിട്ടിയുട്ടുള്ളതും നാടുവാഴിത്തകാലത്തെ ചില സദാചാരവീക്ഷണങ്ങള്‍ പുലര്‍ത്തുന്നതുമായ ക്രിസ്തീയ-നാടുവാഴിത്ത സദാചാരബോധമാണ്‌ ഒന്നാമതായി നമുക്കിവിടെ കാണാന്‍ കഴിയുന്നത്‌. ഈ കൃസ്തീയ- നാടുവാഴിത്ത സദാചാരബോധത്തെ കത്തോലിക്കരുടേതെന്നും പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റ്‌ മതവിഭാഗക്കാരുടേതെന്നും മുഖ്യമായി രണ്ടായി തരം തിരിക്കാം. ഇവയ്കു തന്നെ ജെസ്യൂട്ട്‌ കത്തോലിക്കരുടേയും ഓര്‍ത്തഡോക്സ്‌ പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റ്‌ മതവിഭാഗക്കാരുടേയും മുതല്‍ ലിബറല്‍ എന്‍ലൈറ്റനര്‍മാരുടേതു വരെയുള്ള പല പല അവാന്തരവിഭാഗങ്ങളുമുണ്ട്‌. ഇവയ്ക്‌ സമാന്തരമായിത്തന്നെ ആധുനിക ബൂര്‍ഷ്വാ സദാചാരവും അതോട്‌ തൊട്ട്‌ ഭാവിയിലേക്ക്‌ കൈചൂണ്ടുന്ന തൊഴിലാളി വര്‍ഗ്ഗസദാചാരവും നിലനില്‍ക്കുന്നതായി കാണാം.

മറുഭാഗത്ത്‌,സോഷ്യലിസ്റ്റ്‌ പാത സ്വീകരിച്ചിട്ടുള്ള രാജ്യങ്ങളില്‍,അതായത്‌ സോഷ്യലിസം കെട്ടിപ്പടുക്കുന്ന രാജ്യങ്ങളില്‍ കമ്യൂണിസ്റ്റ്‌ സദാചാരത്തിനാണ്‌ മേല്‍ക്കൈ. ആധുനിക ഉല്‍പ്പാദനത്തിന്ന് അനുരോധമായിട്ടുള്ള പൊതു ഉടമ യുടെ ആധിപത്യത്തില്‍ നിന്ന് നാമ്പെടുക്കുന്ന കൂട്ടായ്മയുടെ തത്വങ്ങളില്‍ അദിഷ്ടിതമായുട്ടുള്ളതാണ്‌ ഇത്‌.

മാര്‍ക്സിസ്റ്റുകള്‍ സദാചാരത്തെ തന്നെ നിഷേധിക്കുന്നുവെന്ന് പറഞ്ഞു ബൂര്‍ഷ്വാ പ്രത്യശാസ്ത്രജ്ഞര്‍ അവരെ കുറ്റപ്പെടുത്തുകയും മാര്‍ക്സിസം അധാര്‍മ്മികമായിട്ടുള്ളതാണെന്ന് പറയുകയും ചെയ്യുന്നുണ്ട്‌. മാര്‍ക്സിസത്തിന്റെ സത്തയെത്തന്നെ അറിഞ്ഞോ അറിയാതേയോ വളച്ചൊടിക്കുന്ന തരത്തിലുള്ളതാണ്‌ ഇത്തരം ആരോപണങ്ങള്‍.

യാതൊരു മാറ്റവുമില്ലാത്ത പ്രമാണങ്ങളിലധിഷ്ഠിതമായ ഏതെങ്കിലും ശാശ്വതസദാചാരം ഉണ്ടെന്ന് മാര്‍ക്സിസ്റ്റുകള്‍ കരുതുന്നില്ല . സദാചാരത്തിന്ന്സനാതനമായുള്ള അതിന്റേതായ തത്വങ്ങളുണ്ടെന്നും പറഞ്ഞുകൊണ്ട്‌ അതിന്റെ മറവില്‍ ശാശ്വതവും അന്തിമവും നിത്യവുമായ ഒരു ധാര്‍മ്മിക നിയമായി ഏതെങ്കിലും സദാചാര വരട്ടുതത്വത്തെ ആളുകളുടെ മേല്‍ അടിച്ചേല്‍പ്പിക്കാനുള്ള എല്ലാ ശ്രമങ്ങളേയും അവര്‍ എതിര്‍ക്കുന്നു.ഏതൊരു സദാചാര സിദ്ധാന്തവും,പെരുമാറ്റതത്വങ്ങളുടേതായ ഏതൊരു സാകല്യവും,അവസാന വിശകലനത്തില്‍ സമുദായത്തിലെ സമൂര്‍ത്ത സാമ്പത്തിക സാഹചര്യങ്ങളുടെ സൃഷ്ടിയാണെന്ന് മാര്‍ക്സിസ്റ്റുകള്‍ പറയുന്നു. വര്‍ഗ്ഗ സമുദായത്തില്‍ സദാചാരവും വര്‍ഗ്ഗസ്വഭാവവുമുള്ളത്‌ തന്നെയായിരിക്കും. അത്‌ ഭരണാധികാര വര്‍ഗ്ഗത്തിന്റെ ആധിപത്യത്തെ ന്യായീകരിക്കുകയോ ,മര്‍ദ്ദിത വര്‍ഗ്ഗം വേണ്ടത്ര ശക്തിപ്രാപിച്ചാലുടന്‍ ഭരണാധികാര വര്‍ഗ്ഗത്തോടുള്ള രോഷം പ്രകടമാക്കുകയോ ചെയ്യുന്നു.

ചൂഷണത്തിനെതിരായുള്ള ഏറ്റവും രൂക്ഷമായ പ്രതിഷേധപ്രകടനരൂപമാണ്‌ കമ്യൂണിസ്റ്റ്‌ സദാചാരം എന്നത്‌.അത്‌ തൊഴിലാളി വര്‍ഗ്ഗത്തിന്റേയും അദ്ധ്വാനിക്കുന്ന ജനതയുടെ യാകെത്തന്നേയും താല്‍പര്യത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. പഴയ ചൂഷകസമുദായത്തെ നശിപ്പിക്കാനും പുതിയൊരു കമ്യൂണിസ്റ്റ്‌ സമുദായം കെട്ടിപ്പടുക്കുന്ന തൊഴിലാളി വര്‍ഗ്ഗത്തിന്റെ നേതൃത്വത്തില്‍ അദ്ധ്വാനിക്കുന്ന ജനതയാകെ അണിനിരത്താനും സഹായിക്കുന്നതെന്തോ അതാണ്‌ കമ്യൂണിസ്റ്റ്‌ സദാചാരമെന്ന് യുവകമ്യൂണിസ്റ്റ്‌ ലീഗിന്റെ മൂന്നാം കോണ്‍ഗ്രസ്സില്‍ സംസാരിക്കവേ ലെനിന്‍ പ്രസ്താവിക്കുകയുണ്ടായി.

മനുഷ്യരാശിയുടെ കൂടുതല്‍ സുശോഭനമായ ഒരു ഭാവി കെട്ടിപ്പടുക്കുന്നതില്‍,കമ്യൂണിസ്റ്റ്‌ സദാചാരം തൊഴിലാളിവര്‍ഗ്ഗത്തെ സഹായിക്കുന്നു.അത്‌ അദ്ധ്വാനിക്കുന്ന ജനതയെ എല്ലാവിധ ചൂഷണത്തിന്നുമെതിരായി,സമുദായത്തിന്റെ പൊതുവായ പ്രയത്നം കൊണ്ടുണ്ടാക്കുന്നതെല്ലാം സ്വകാര്യവ്യക്തികളുടെ കൈകളില്‍ നിക്ഷിപ്തമാക്കുന്ന സ്വകാര്യസ്വത്തുടമവ്യവസ്ഥക്ക്‌ എതിരായി,അണിനിരത്തുന്നു.

പറഞ്ഞു വരുന്നത്‌,അല്ലെങ്കില്‍ പറയാനുദ്ദേശിച്ചത്‌:-
"ഇതെല്ലാം ചുരുക്കി പറഞ്ഞാല്‍ കൂട്ടയ്മയിലധിഷ്ഠിതമായിരുന്ന പ്രാകൃതകമ്യൂണിസത്തില്‍
സദാചാരവും കൂട്ടായസ്വഭാവമുള്ളവയായിരുന്നു.
വര്‍ഗ്ഗസമുദായത്തില്‍ വര്‍ഗ്ഗഘടനയിലുള്ള മാറ്റത്തിന്റെ സ്വാധീനം
ഏറ്റവും പ്രടമായി കാണപ്പെട്ടത്‌ വര്‍ഗ്ഗങ്ങളുടേയും വ്യകതികളുടേയും ധാര്‍മ്മിക വിക്ഷണങ്ങളിലാണ്‌.
സോഷ്യലിസ്റ്റ്‌ സമുദായത്തില്‍ കമ്യൂണിസ്റ്റ്‌ സദാചാരം വളരാന്‍ തുടങ്ങുന്നു.
ഒറ്റവാക്കില്‍ പറഞ്ഞാല്‍ ,
സാമൂഹ്യാസ്തിത്വത്തിലുള്ള മാറ്റം സാമൂഹ്യബോധത്തിലും മാറ്റമുണ്ടാക്കുമെന്ന നിയമം
മനുഷ്യന്റെ ആധ്യാത്മികജീവിതത്തിന്റെ ഈ മണ്ഡലത്തിനും,
ഈ സാമൂഹ്യബോധരൂപത്തിനും ബാധകമാണ്‌ "എന്നാണ്‌.
(എംഎസ്സ്‌ രാജേന്ദ്രനോട്‌ കടപ്പാട്‌)
രാഷ്ട്രീയം